Szyjemy dla Was na zamówienie w ok. 10 dni roboczych ✂♥️ Darmowa dostawa od 200 zł

  • No products in the cart.

Blog

Home  /  Blog   /  Parwowiroza u psa, czyli psi tyfus. Jakie są objawy? Jak leczyć?
Parwowiroza u psa

Parwowiroza u psa, czyli psi tyfus. Jakie są objawy? Jak leczyć?

Parwowiroza u psa (tzw. psi tyfus) jest chorobą zakaźną, która dotyka przede wszystkim szczenięta do 6. miesiąca życia. Wirus parwowirozy jest niebezpieczny dla wszystkich psów, ale u młodszych czworonogów przebieg choroby jest cięższy i niestety śmiertelność jest znacznie wyższa. Dlatego tak ważne są szczepienia zwierząt przeciwko podstawowym chorobom zakaźnym.

Parwowiroza u psa – przyczyny

Choroba jest wywoływana przez wirus z rodziny Parvoviridae CPV-2 (canine parvovirus type 2). Na ogół źródłem zakażenia jest kał, ślina, mocz oraz wymiociny chorych zwierząt. Wirus przenoszą także zwierzęta przechodzące zakażenie bezobjawowo. Ponieważ patogen potrafi przetrwać w środowisku nawet pół roku , źródłem mogą być wszystkie rzeczy, z którymi stykał się zakażony pies, czyli legowisko, ubrania, smycz, obroża, sprzęty domowe, miski, meble, podłogi i dywany. Dodatkowo ludzie oraz inne zwierzęta mogą być wektorami choroby. Okres, w którym parwowiroza stanowi szczególne zagrożenie to pierwsze dni po tym, gdy szczenię zostanie odstawione od mleka matki. Warto wtedy skorzystać z konsultacji u weterynarza, który udzieli wskazówek dotyczących zmniejszenia ryzyka wystąpienia parwowirozy (właściwa dieta, ograniczenie stresujących sytuacji).

Objawy psiego tyfusa

Pies zaraża się parwowirozą drogą doustną. Na ogół choroba rozwija się w przeciągu 5-12 dni od zarażenia. Po przedostaniu się do organizmu wirus krąży we krwi i w głównej mierze atakuje szybko dzielące się komórki szpiku kostnego i nabłonka krypt jelitowych. Objawy parwowirozy występują przede wszystkich ze strony układu pokarmowego i dotyczą ostrych dolegliwości jelitowych. Należą do nich: krwiste, wodniste biegunki, nawracające wymioty, odgłosy przelewania wody w brzuchu, ospałość, osowiałość, apatia, brak pragnienia i apetytu, przyspieszony oddech, spadek masy ciała, w niektórych przypadkach obniżona lub podwyższona temperatura oraz obniżona kurczliwość mięśni. Jeśli parwowiroza zaatakuje serce i układ krążenia, wówczas pies zaczyna się dusić, toczy pianę z pyska, a błony śluzowe stają się sine.

Choroba najczęściej postępuje w zawrotnym tempie, z godziny na godzinę stan czworonoga znacznie się pogarsza. W ciężkim przebiegu parwowiroza może doprowadzić do poważnych powikłań. W konsekwencji zaburzeń elektrolitowych, znacznego spadku ciśnienia krwi może też dojść do wstrząsu i śmierci zwierzaka.

Parwowiroza u psa – leczenie

Parwowiroza najczęściej wymaga stałej opieki weterynaryjnej w lecznicy dla zwierząt. W pierwszym etapie leczenie chorego psa skupia się na wyprowadzeniu go ze wstrząsu. Robie się to za pomocą nawadniających kroplówek, leków przeciwwstrząsowych, przeciwwymiotnych oraz osłonowych. Uzupełnia się płyny i kontroluje równowagę kwasowo-zasadową organizmu oraz poziom cukru. Aby zahamować namnażanie się bakterii w obrębie jelit oraz rozwój sepsy, stosuje się antybiotyki o szerokim spektrum działania. Przez pierwsze dni chory żywiony jest dojelitowo. Weterynarz w trakcie leczenia na bieżąco kontroluje morfologię i parametry biochemiczne krwi. Jeśli lekarzowi uda się przeprowadzić psa przez ten najgroźniejszy etap, choroba zazwyczaj kończy się w ciągu 7-14 dni.

Pamiętajmy! Czynnikiem decydującym o sukcesie terapii jest jej szybkość i intensywność. Leczenie trzeba rozpocząć w jak najkrótszym czasie od pojawienia się pierwszych objawów. W takim przypadku szanse na wyzdrowienie czworonoga są znacznie większe. Pies, który nie zostanie poddany leczeniu umiera w przeciągu 48-72 godzin od pojawienia się pierwszych symptomów. W wyjątkowym, nadostrym przebiegu choroby ( zazwyczaj, gdy parwowiroza przybiera postać sercową) zwierzę umiera w ciągu 24 godzin.

Należy bezwzględnie pamiętać, że parwowirus jest wysoce zaraźliwy. Po zakończeniu pierwszego etapu leczenia i powrocie do domu, pies musi być izolowany. Nie powinien stykać się z innymi zwierzętami (do 4 tygodni po zakończeniu leczenia). Wszystkie miejsca oraz przedmioty, z którymi chore zwierzę miało kontakt, należy zdezynfekować. Bezpośrednio po zakończeniu terapii czworonoga trzeba odrobaczyć.

Parwowiroza u psa – jak zapobiegać?

Najskuteczniejszą formą profilaktyki w tym zakresie jest wykonanie szczepień ochronnych. U szczeniąt podstawowe szczepienia powinny się rozpocząć się w 6.- 8. tygodniu życia. Kolejne 3 dawki szczepionki przeciwko CPV2 podaje się w odstępach trzytygodniowych. Wśród starszych psów, przebywających w dużych skupiskach zwierząt, szczepienie należy powtarzać co roku. W innym przypadku dorosłego pupila wystarczy szczepić co 3 lata (do końca życia). W okresie, w którym szczenię nie nabyło jeszcze pełnej odporności na wirusa,, warto ograniczyć jego kontakty z innymi czworonogami do minimum oraz w szczególny sposób dbać o zasady higieny.

Musimy pamiętać, że mimo podania pierwszej dawki szczepionki, szczenię może zachorować. Sytuacja taka może wynikać z kilku czynników: pies podczas szczepienia był zainfekowany lub zarobaczony, szczepionka była nieprawidłowo przechowywana lub samo szczepienie zostało źle wykonane. W wyjątkowych przypadkach zdarzają się także zwierzęta niezdolne do rozwinięcia odporności poszczepiennej.

13 października 2020
Akcja “Wspólna pomoc przytulisku!”

Leave a comment